de Cooperatieve

De coöperatieve

Deze maand kon ik weer over heel veel zaken schrijven. Om te beginnen ben ik hier op 1 september 2 jaar geleden aangespoeld en dus kon ik het even over die verjaardag hebben. Ik kon het hebben over het aantal tijgers die geteld zijn en waaruit blijkt dat die opnieuw toegenomen zijn. Ik zou ook iets kunnen vertellen over een feestdag van de oranje mannen en vrouwen die overal in het land ronddwalen en de verjaardag van God Shiva op 5 september. Het kon ook gaan over een nieuwe actie die we gaan ondernemen met Nepal Dynamic Eco Tours of een nieuwe award die we hebben gekregen. Ik kon ook schrijven over brood dat we hebben leren bakken. Over het festival van de armbandjes. Ik kon dus over heel veel schrijven, maar toen kwam het water en moest ik het natuurlijk al enkele malen hebben over die verschrikkelijke ramp die ons weer overkomen is in Nepal.

Beste vrienden, volgers van het Nepalese verhaal en familieleden. Met die ramp kwamen ook de journalisten aankloppen. De VRT, de Weekbode en het laatste nieuws. En al even vlug als ze gekomen waren zijn ze ook weer vertrokken. Schrijven over een ramp levert vele volgers, likes en kliks op. Schrijven over het succes van de tijgers of natuurbeheer doet dat heel wat minder. En als ik schrijf, dan hoop ik dat de lezers een leuke tijd hebben tijdens het lezen. Daar doen we het voor.

Kort nog even over de ramp: Op de grens tussen China (of Tibet) en Nepal is een enorm stuk gletsjer afgekraakt en naar beneden gestort. Om het simpel voor te stellen: het stuk had een oppervlakte van ongeveer 1 km² en een dikte van zo'n 200 meter. Om het visueel gemakkelijk te maken voor de mensen die van Izegem zijn: het was een stuk van aan de rijksweg(voetbalstadium) tot aan de oude post. Van aan de oude post tot aan de verkeerslichten van de paters, en van daar opnieuw tot aan de rijksweg. En dat met een dikte van minimum 200 meter. Het was zo krachtig dat het als een aardbeving van 4.4 werd geregistreerd.

Enige tijd bleef het water zich dan opstapelen achter de natuurlijk gevormde dam, maar plots heeft die dam het begeven en kwam alles met een rotvaart naar beneden met alle gevolgen van dien.

Op sommige plaatse reikte de vloedgolf tot wel 60 meter boven de normale stand van de rivier. Hele dorpen verdwenen onder de modder en het puin. Rotsblokken van vele duizenden kilo's rolden kilometers verder in de rivier. Het walsende water vernietigde talloze bruggen en een heel aantal Hydro electriciteitscentrales. De grens en douanepost met China werd volledig verwoest, (daar zijn ook nog de 2 Belgen vermist) net als al de wagens, bussen en trucks die stonden te wachten om de grens over te mogen (meer dan 700 voertuigen waaronder 500 nieuwe elektrische wagens). Reddingsteams zijn vandaag nog steeds op zoek naar overlevenden in de verschillende waterkrachtcentrales.

De ramp had plaats in het Langtang trekking gebied, en langs één van de weinige verbindingswegen met China. Dus iedereen die plannen had om dit jaar die trekking te doen zal zijn plannen wellicht moeten aanpassen.

Je zou bijvoorbeeld enkele dagen meer in Chitwan kunnen verblijven, want daar valt van alles te beleven. Ik zal u al eens een voorproefje geven van wat wij hier allemaal tegenkomen, he.

In Nepal hebben wij iets dan best wel veel voorkomt hier in de samenleving en dat we vroeger in België en Nederland ook hadden. Namelijk de coöperatieve.

De oudere volgers onder jullie zullen dat zeker nog wel gekend hebben. De jongere daarentegen misschien niet. Dus laat ik het even uitleggen aan hen. Een Coöperatieve is niets meer of niets minder dan een samenwerking tussen verschillende mensen (het kunnen ook kleine ondernemingen zijn) met dezelfde doelstelling of hetzelfde beroep. Dat kan bijvoorbeeld gaan over bakkers. Samen beslissen ze dan hoeveel ze gaan vragen voor een brood of wanneer ze in verlof gaan. Win-win dus voor die bakkers. Zo hebben wij hier in Nepal een coöperatieve bank, of een coöperatieve van natuurgidsen.

Nu hebben we er ook eentje voor melkproducten. Rita (mijn schoonzus) trek zich daar een beetje van aan. Met enkele vriendinnen hebben ze fondsen verzameld en van sponsors en de overheid hebben ze enkele melkmachines gekregen. Nee, geen koeien natuurlijk maar machines om de melk te bewerken. Om kaas te maken, of om de melk te koken. Met de fondsen die ze verzameld hebben, moesten ze dan nog een toonbank, diepvriezers en een beetje klein materiaal aankopen.

Ik geloof zeer sterk in dit project omdat ze op een uitstekende locatie gelegen zijn. Ze kunnen er gemakkelijk ijs en milktea verkopen aan de vele toeristen die daar elke dag passeren, of een ander dessertje op basis van melk. Alleen is de huur van de locatie enorm hoog, dus ze zullen best wel creatief moeten zijn en heel goed hun best doen. En daar ontbreekt het hier nog wel eens aan: Creativiteit. Men zou bijvoorbeeld een kaassoort kunnen ontwikkelen die enkel maar hier verkrijgbaar is zoiets als neushoornkaas of junglekaas. Of men zou olifantenyoghurt en Tigerijs kunnen maken, ijs met chili in, ofzo 😊Kortom ze moeten iets hebben wat speciaal is, en iets waar ze reclame mee kunnen maken. Het is ook het ideale moment om in hun winkel, voor duurzaamheid te gaan en niet te veel plastiek te gebruiken. Nu ja, we zien wel waar de coöperatie strand. Ik ben alvast Fan van de cooperatieve, gewoon omdat het mensen samenbrengt en er vaak een eerlijke prijs betaald moet worden voor de producten die ze verkopen. En de leveranciers ook een eerlijke prijs krijgen voor hun product. Een gevaar bij een coöperatieve is dat wanneer er geld verdiend wordt, of winst gemaakt wordt, dat er iemand met dat geld gaat lopen, of dat het in de verkeerde zakken verdwijnt. Zo was het ook met enkele coöperatieve banken in het verleden.

Nu goed, enkele weken terug zijn wij naar een andere coöperatieve geweest, namelijk die van de Homestays (B&B 's) in Meghauli. Daar hebben de plaatselijke B&B 's zich verenigd, en gelijk waar je daar gaat slapen, je betaalt dezelfde prijs.

Wij moesten in Meghauli zijn omdat Doma daar les moest geven aan een kleine 40 vrouwen uit de plaatselijke dorpen. Men wil er Rapid Responce Teams opzetten. Groepjes die snel kunnen reageren wanneer er zich een probleem voordoet in hun dorp. Een tijger die het dorp lastigvalt, een neushoorn die het veld leeg eet of andere rampen. Vrouwen zijn vaak de eerste die het opmerken en dus is het belangrijk dat zij kunnen handelen. Of er iets voortvloeit uit de opleiding? Ik betwijfel het.

Meghauli is wel de stad, of het gebied waar de luxe resorts liggen zoals het Barahi, Soaltee, of Meghauli Seraj. Hotels waar je gemakkelijk tot 300 dollar per nacht betaald om er te verblijven. Ik hoop wel dat dit de prijs is voor volpensioen, anders vind ik het een beetje duur. Die hotels zijn ook meestal vanaf de straat niet te zien. Er is een kleine poort met daarachter en in het bos een resort tot wel 13 hectaren groot. Ik dacht eerst nog om daar een kamer te boeken, maar op Booking bleken alle kamers volboekt te zijn. Dat is wel een beetje raar omdat het nu eigenlijk laagseizoen is, wat is dat dan in het hoogseizoen? Of moet je zoals in de sterrenrestaurants ook jaren op voorhand reserveren? Ik weet het niet.

We kregen echter wel een andere verrassing. Het eerste hotel dat daar gevestigd was is het Tiger Tops hotel en wij konden enkele van die medewerkers spreken. Zij vertelden ons het verhaal van hoe ze via camera trapping, al meer dan 50 jaar de populatie van tijgers volgen. We kregen de originele en unieke camera's te zien die de eerste beelden maakten van tijgers (uit 1974) Dat was toen met een Nikon F2 toestel (voor de cameraliefhebbers onder jullie) met een filmrolletje in dat slechts 1 foto kon maken. Er werd een soort luchtkussen op de weg gelegd en als de tijger daarop trapte gaf dat contact aan het toestel en werd er een foto genomen. Men moest dus bijzonder veel geluk hebben dat de beelden scherp waren, en dat er juist geen ander dier op dat luchtkussen had getrapt.

Wij kregen een kopie mee van één van die eerste foto's die toen gemaakt werden. En wij zijn daar zeer trots op. We hebben hem zelfs meteen in een kader gestopt.

Afgelopen week zijn we ook eens naar den plaatselijke Top Markt geweest. Voor de mensen die niet van Izegem zijn, de Top Markt nu beter bekend als Top Interieur, is een grote en gekende meubelzaak in Izegem. Wij hadden nog het één en het ander nodig van meubels. Een zetel bijvoorbeeld. We konden kiezen tussen verschillende modellen en verschillende kleuren, grootte, breedte, lengte, kortom de zetels worden hier op maat gemaakt. Ze kwamen zelfs bij ons thuis om de hoek te meten waar hij in moest passen. Zeer professioneel allemaal. Alleen de werkplek, waar er om en bij de 50 man en vrouw werkt, zag er niet echt professioneel uit. Bij ons zouden ze zeggen dat een kat haar jongen niet meer in terug kan vinden.

En er was eigenlijk nog iets. Toen wij daar waren bestelden we ook een op maat gemaakte kast: kleur, grote, aantal legbanken, enzovoort. Op een gegeven moment zei ik nog tegen Doma: "zeg moet die madam dat allemaal niet opschrijven wat wij vragen?" "Maar nee" zei Doma, "die gaat dat allemaal wel kunnen onthouden. " ehum, ik was daar nog niet zo zeker van, ene ik ken de Nepalezen al een beetje.

Toen we een paar dagen later eens gingen kijken waren er legbanken te kort in de kast en waren de bedden te groot. Toen ze kwamen leveren was de sofa in een andere stof, de kussens hadden de verkeerde kleur, de tv-tafel geen schuif, enzovoort enzoverder. Gelukkig zijn wij geen al te moeilijke mensen (in tegenstelling tot wat sommige personen ook mogen beweren) en had ik dat wel al zien komen. Het enige wat overigens wel juist was, Ja dat was de prijs natuurlijk.

Niet ver van de meubelwinkel ligt ook het zwembad, en dus stoppen we wel eens om te gaan zwemmen. Want het is een buitenzwembad en dat is leuk wanneer het warm is. Natuurlijk is dat zwembad niet zoals een westers zwembad. Het ziet er een beetje verouderd uit. En de redders, wel eh die hebben wellicht wat anders te doen.

Ik ga het liefst tijdens de week. Dan is er zo goed als niemand, en hebben we het zwembad voor ons alleen. Ik maakte mij ook al eens de bedenking dat ze in dit zwembad eigenlijk het water niet moeten opwarmen zoals in België, en dat dit waarschijnlijk veel scheelt in hun energiefactuur. Tot ik een grote buis zag liggen die vers water in het zwembad pompte. Ach dat zal gewoon het gefilterde water zijn die zo terug in het zwembad komt. Maar wat bleek: dat water was ijskoud. Ze moeten hier dus constant koud water in het zwembad pompen of het zou nog warmer zijn. Ze hebben dus toch kosten.

De laatste maand zijn er net iets meer dan normaal van onze vrienden die afscheid hebben moeten nemen van één van hun geliefden. Niettegenstaande we die mensen niet persoonlijk kunnen condoleren wil dat niet zeggen dat we niet aan hen denken. Bij deze nogmaals onze deelneming.

En met deze boodschap nemen we afscheid voor deze keer. Het was me weer een waar genoegen om te mogen vertellen waar wij allemaal mee bezig zijn in het land van de hoge, en gevaarlijke bergen.

Tot een volgende, en zorg goed voor elkaar.

De groeten van Doma en Jurgen