Afgelopen maand stop er een reisje Kathmandu op het programma. Geachte familie, lieve volgers van het Nepal verhaal, Kathmandu, je weet wel, die altijd gekke, drukke, luide hoofdstad van Nepal. Waar wij al eens komen om er een prijs op te halen, de vlieger te nemen, of om papierwerk in orde te maken.

Een paar dagen voor ons vertrek naar KTM, kom ik al lichtjes nerveus. Deze keer was dat niet anders temeer omdat er nu heel wat papierwerk in orde gebracht moest worden. Er was wat werk voor Doma, maar het begon bij mij. Ik moest mijn paspoort/visum in orde te brengen. Ja, ieder jaar moet ik hier eens zijn om vadertje Staat, Mister Balen en zijn kornuiten te sponseren. Ach ge dacht dat ik hier een heel jaar gratis mag verblijven? Nee hoor ik moet hier elk jaar een beetje betalen om hier te wonen. Maar geen nood, we hebben het ervoor over. Al blijft dat natuurlijk altijd zuur geld waar ik eigenlijk niets voor terugkrijgt, buiten een knappe echtgenote, toffe schoonfamilie en vele dagen met goed weer.

En wij dus in alle vroegte naar het immigratiekantoor. Alle vroegte in een overheidsgebouw in Nepal, dat is dan tegen 10.00u s 'morgens, want vroeger beginnen ze hier niet. Ik weet niet of de nieuwe regering er iets mee te maken heeft, maar we werden deze keer super vriendelijk ontvangen en er kon zelfs nog een gezellig gesprekje van af met de Directeur Generaal himself. Met een nieuwe stempel in mijn paspoort en in een recordtijd van anderhalf uur stonden we weer buiten. Was me dat een piece of cake dit jaar. We hadden nu zelfs nog tijd over om te starten met Doma's werk.

Voor Wildlife Victim Fund (een NGO die wij beheren) moest er registratie gebeuren in het Social Welfare Office. Omdat de wetten en regels nogal eens durven veranderen in Nepal, en de gewone mens daar niet altijd van op de hoogte is, hadden we dus een probleem met onze NGO. (Net zoals duizenden andere Social Welfare organisaties trouwens). Ook hier werden we weer super geholpen en stond Doma na een tweetal uurtjes terug buiten. Ik was buiten blijven wachten omdat de Nepalezen nog steeds de indruk hebben dat wanneer er een blanke verschijnt in dergelijke gouvernementele instituten, nogal eens iets extra's aangerekend durft te worden. Of laat ons een kat een kat noemen en zeggen dat ze overal nog een beetje corrupt zijn of er toch nog een schijn van corruptie heerst. Het Social Welfare office verwees ons door naar een andere dienst genoemd: Compagny Registration Office. Om ook daar nog wat papierwerk te doen. Heel merkwaardig werden we ook daar zeer goed geholpen en het papierwerk waarvan we dachten dat het een hele week in beslag ging nemen was allemaal in één dag gedaan. Ik kan niet anders dan dat een zeer groot succes te noemen. Nog één werkje en we kunnen terug naar huis. Maar dat zal voor morgen zijn.

Ik dacht dat dat ene werkje ook wel vlot ging verlopen want dat is de visum aanvraag voor Doma om terug naar België te mogen komen. Jawel beste volgers, vriendjes en vriendinnekes, hou u klaar want deze zomer komen terug naar België. Bestellen jullie alvast het mooie weer, wij hebben al de vlieger en het hotel geboekt, en nu gaan we rap rap eens dat visum gaan aanvragen. Alé dat was alvast mijn gedacht, maar zoals zo vaak hier in Nepal durf ik nog wel eens verkeerd te denken hier.

Ook hier zijn er wat regeltjes verandert want het is geen gedoe meer in de ambassade waarvan je het goede humeur van de beambte moet afwachten voor de goedkeuring, maar alles gebeurt nu blijkbaar door een private firma. Een grote gerenommeerde, internationale firma "VFS Global". Ik had al weken alle nodige documenten klaar zoals ze die op hun website opgelijst hebben. En het is ook niet de eerste keer dat ik al die documenten heb moeten aanmaken dus het zal wel in orde zijn. Ik zie wel dat er een aantal documenten die vroeger van doen waren niet meer in de lijst staan, maar ik heb ze voor de zekerheid toch maar aangemaakt en bij het dossier gevoegd. In totaal goed voor 9 verschillende documenten en twee pasportfoto's. Vlug een afspraak gemaakt (en ook dat verliep merkwaardig genoeg heel vlot) en wij weg. Nu moet je weten dat VFS hier in Kathmandu wel 10 verschillende vestigingen heeft, en wat raad je onze Google maps stuurde ons eerst de verkeerde richting uit. Gelukkig hadden we wat extra tijd en stonden we 5 minuten voor 9 uur in het kantoor. Echter zaten we toch wel niet in het verkeerde gebouw zeker. Daar behandelden ze enkel visa voor Australië en het UK. Het juiste gebouw lag 50 meter verder, en wij dus rap rap daar naartoe. Om 09.05 waren we daar. Bleek toch wel dat ook daar een wachtrij stond zeker. Waarom moet je in hemelsnaam een afspraak maken op tijd als daar dan een wachtrij staat? En ik, ik vloog weer buiten. Enkel mensen die een visum aanvragen mogen binnen. Ok: dan maar supporteren van buiten, tussen de andere wachtenden en de security. Honderd security agenten hebben ze hier. (Denk ik) Bewakers voor de moto parking, voor de auto parking, voor de ondergrondse parking, voor de ingang van het gebouw, aan de lift, op het verdiep aan de lift, om binnen te mogen in de zaal. Kortom dat gebouw wordt hier strenger bewaakt dan de nationale bank.

Een uur later komt Doma terug buiten met een nogal triestige blik. "We hebben documenten te kort" zegt ze. En ik dacht dat alles perfect in orde ging zijn. Deze keer vragen ze een bewijs dat ik de zoon ben van mijn ouders. Ik denk dus dat ze een geboorteakte vragen. (Waarvoor ze dat in hemelsnaam nodig hebben is mij een raadsel) Doma moet haar documenten bij een plaatselijke notaris laten afstempelen, en het bewijs van tenlasteneming moet er ook bij. "Jamaar" zeg ik "dat staat allemaal niet op hun lijst van nodige documenten, en daarbij vroeger moest een ten laste neming enkel aangemaakt worden bij aankomst in België". Soms mogen ze in die bureaus echt blij zijn dat ik buiten moet wachten. Wat een ongelooflijk gedoe is dat toch altijd voor Doma om gewoon maar simpel op reis te komen naar België en uw eigen familie te ontmoeten. Zot kom ik daarvan. Onvoorstelbaar.

Wat een tiendaagse Kathmandu moest worden was al na 2 dagen afgelopen en dus konden wij vroegtijdig terug naar huis. Hierbij moet ik wel nog een woordje van waardering uitspreken voor die ene vader die helemaal alleen met zijn hyperactieve zoontje, twee plaatsen voor ons zat op de bus. Elke minuut kwamen er wel 100 woorden uit dat kindermondje, waarvan bijna de helft "Baba, baba Babaaaa" (vader) waren. En dit voor de volle trip van maar liefst 7 uur. Onze Lieven Heer heeft bij sommigen toch wel vergeten om een 'Aan en Uit' knopje te instaleren bij de creatie.

Intussen is ook het schooljaar afgelopen, de examens zijn gedaan en de vakantie is begonnen. De jongste, Sarthak heeft de medaille van 'meest aktieve leerling' behaalt in de kleuterklas. Voor mij was dat absoluut geen verrassing😊 Adarstha zijn resultaten zijn nog niet bekend. De kindjes hebben nu 4 a 5 weken vakantie. En volgende week is het hier nepalees nieuwjaar.

Gisteren ben ik ook weer eens wat tegengekomen wat je alleen maar in Nepal kunt tegenkomen. Zoals bijna elke 14 dagen ben ik nog eens naar de 'knapper' geweest. Je weet wel zo iemand die iets met je hoofd doet en wanneer je weer thuiskomt, iedereen zegt dat je er weer knap en goed uit ziet. Wel, deze keer waren we een beetje aan de late kant en het begon al te donkeren. Zat er daar wel 'kletskop' zeker te wachten voor mij. Ik moest spontaan lachen, het was wellicht iemand met geld te veel dacht ik. Maar nee hij was gewoon chauffeur van iemand met wel haar. Soit, ik ga meestal alleen voor een scheerbeurt. Ik word daar zo relax van. Vooral van de massage achteraf. Maar deze keer stond er ook een haarsnit op de menu. Er kwam de volgende dag namelijk een televisieploeg langs en ik wilde er dus goed uitzien. Wist ik veel dat ze alleen maar voor Doma kwamen (de filmsterre). Maar goed, toen de knapper bijna klaar was met zijn werk (mijn scheerbeurt), viel de elektriciteit wel uit zeker. Lap daar zaten we dan in het pikkedonker. Er zat niets anders op dan met het lichtje van de gsm de afwerking te doen. Die mens is dat wellicht zo gewoon dat hij mij toch zonder bloeding heeft kunnen laten gaan. Normaal gezien mag je hier geen schaar, mes of zelfs een nagelknipper hanteren in het donker want dat brengt ongeluk. Fingers cross.

Ondertussen wachten ook onze medebewoners (Baba en de broer en zijn gezin) op een gunstige datum om terug naar hun eigen huisje te kunnen verhuizen. De woning, zeg maar villa, is af. Zelfs broeder Keshab (Sarthak noemt hem Ome Ketchup) uit Australië is speciaal afgekomen om te de woning te komen inzegenen. Maar zonder Astrologisch geschikte datum valt er niet te verhuizen. Voorlopig zitten we dus nog een beetje opgescheept met de familie tot de sterren in een gunstige positie staan. Niet dat we het erg vinden hoor.

De nieuwe regering laat zich meteen al gelden. Men had beloofd om 100 dingen te realiseren in 100 dagen. Zo wil men 200 overheidswebsites binnen de 45 dagen moderniseren. Documenten (rijbewijs, paspoort, …) digitaliseren zodat ze online aangevraagd kunnen worden. Corruptie aanpakken door Zwitserse banken te vragen om bankgegevens bekend te maken. Creatie van jobs en startups faciliteren. Het invoeren van verkeersvrije straten op één dag in de week. En in Pokhara zijn ze begonnen met alle illegale bouwwerken af te breken die binnen de 65 meter van het meer staan. Tot zelfs een zwembad toe. Groot was hun verbazing toen ze zagen dat er binnen die 65 meter zone, ook een bouwwerk stond van één van de nieuwe ministers in de regering. Geen compassie, weg ermee. En zo gaan ze hier het land heropbouwen tot een Aards paradijs. Alsof dat nu nog zo niet is. Als dat allemaal maar goed afloopt. Maar geen nood Ik zal jullie wel verder op de hoogte houden hier live vanuit dit aardse paradijs. Tot een volgende, en 'bij leven en welzijn' zou Jos Ghysen zeggen, tot ergens in België in de zomervakantie.

Nog beter zou natuurlijk zijn moest je zelf eens naar Nepal komen he.

De groeten.

Gebruik gebieden met foto's om de inhoud visueel te splitsen

Naast titels werken afbeelding secties ook geweldig bij het splitsen van de inhoud op de juiste plaatsen. Belangrijkste onderdelen van je blogbericht kan je scheiden door een afbeelding wat overeenkomt met een bepaalde onderwerp.

U kunt de bronnen die worden gebruikt door aanhalingstekens duidelijk definiëren

Dit is waar uw tekst begint. U kunt hier klikken en beginnen met typen. Sed ut perspiciatis unde omnis iste natus error sit voluptatem accusantium doloremque laudantium totam rem aperiam eaque ipsa quae ab illo inventore veritatis et.